Heb je daar wel genoeg mee gegeten?

Een vraag die ik regelmatig zie terugkomen op mijn Project Brooddoos instagram foto’s is: “Heb je daar wel genoeg mee gegeten?”. Mijn lunch van gisteren bestond bijvoorbeeld uit een slaatje met sla (doh), worteltjes, feta en cashewnoten met daarbij een honing-mosterd dressing op basis van yoghurt. Lilith reageerde daarop dat ze na een uur al weer honger zou hebben. Hetzelfde gebeurde met iemand anders toen ik een stuk quiche postte wat een kwart van een volledige taartvorm was. Ik keek nog eens naar mijn lunch en dacht “Unk? Ik kom daar mee toe tot dat ik terug thuis ben,”.

Dus deed ik de test. Ik nam mijn lunchpauze om stipt 12u30 en genoot uiteraard met volle teugen van mijn overheerlijke slaatje. Nom nom. Het was pas toen ik de trein naar huis rond 17u15 opstapte dat het een beetje begon te knagen in mijn buik. Eens thuis rond 17u50 had ik honger. Nog geen “grommelende buik”-honger, maar ik moest zeker geen uur meer wachten met eten anders zou ik zéér slecht gezind worden.

Misschien is het iets psychologisch? Misschien denk ik “ik mag pas terug honger hebben als ik thuis ben,” en gebeurt het daarom ook dan pas? Of misschien zat ik er toch niet zo ver naast toen ik jaren aan een stuk lachte dat ik een oorlogsmetabolisme had. Ik heb nooit veel gegeten. Ik heb het heel lang gedaan met twee boterhammen het ‘s ochtends, twee boterhammen het ‘s middags en dan een kleine avondmaaltijd. Oh en een koek als vieruurtje. Toch ben ik altijd langs de stevige kant geweest. Mijn vader zei ooit dat ik gewoon een metabolisme heb dat _alles_ uit mijn eten haalt wat er uit te halen valt. Om eerlijk te zijn, geloof ik daar zelf ook wel een beetje in. Ik noem dat lachend een oorlogsmetabolisme omdat zo’n metabolisme wel eens van pas zou kunnen komen tijdens een oorlog waarbij er aan voedselrantsoenering wordt gedaan.

Maar dus… Om even op de vraag “heb je daar wel genoeg mee gegeten?” te antwoorden. Ja. Punt. En van een klein beetje een knagend gevoel in je buik is er nog nooit iemand gestorven.

Overzicht week 7

Het was geen al te beste week, als het op gezond eten aankwam. Er werd té veel en té ongezond gegeten. Jikes! Maar ik pik de draad weer op en ga er weer volledig voor deze week.

Maandag
Idem als de dag voordien: pompoensoep.
Dinsdag
Soms maakt de dressing het slaatje. Dat was het geval dinsdag. Maandagavond hadden we Kip Tikka Masala volgens Jamie Oliver gemaakt en daar kwam een heerlijke dressing bij aan te pas. Ik nam een overschotje van die dressing en mengde zelf een eenvoudig slaatje door elkaar van feta, worteltjes, spinazie en cashewnoten.
Woensdag
Voor de Kip Tikka Masala van Jamie die we maandag hadden gemaakt, hadden we kikkererwten nodig. Het Vriendje had in zijn enthousiasme twee blikken mee genomen, maar we hadden er maar eentje nodig. Van dat tweede blik kikkererwten maakte ik falafelballetjes. Daarbij at ik een halve wrap, yoghurt met komkommer en wat salade. Zo hard de moeite waard!
Donderdag
Idem als vorige week: zalmwrap met de collega.
Vrijdag
En omdat ik tegen vrijdag vaak al vergeten ben wat ik maandag at, bestelde ik tijdens de meidenlunch bij Greenway een wrap Tikka Masala. Ja. Té veel tikka masala op een week tijd, dat bestaat niet. Nope.
hamburgerZaterdag
Zaterdag trok ik met een vriendin richting Brussel. Daar vonden we vlakbij de Beurs Les gens que j’aime, een heerlijk retro brasserie/restaurantje waar ze behoorlijk degelijke hamburgers serveren. We kozen allebei voor een baconburger. Uiteraard. Want af en toe is een shot bacon gewoon van doen.
Zondag
Sandwichkes.

KISS!

Nee, nee, dit blogbericht gaat niet over kusjes en zoentjes gaan. Wat in godsnaam zou dat te maken hebben met eten, jongens? Serieus? Deze KISS staat eigenlijk voor “Keep it simple, stupid!”. Het KISS-principe komt er eigenlijk op neer dat je dingen eenvoudig moet houden. Van zodra je een interface of iets dergelijks voorziet van te veel poehaa, dan komen daar problemen uit voort. Een interface met te veel knopjes bijvoorbeeld kan gebruikers van die interface in de war brengen.

Ik pas dit principe ook keihard toe op de inhoud van mijn brooddoos. Er wordt nooit uitgebreid gekookt en er zullen geen culinaire hoogstandjes terug te vinden zijn tijdens mijn lunchpauze. Van zodra ik met zulke zaken begin, dan weet ik dat dit project gaat falen, want dan ben ik te zeer gefixeerd op het helemaal geweldig en indrukwekkend maken. Dit project draait niet om culinair grootmeester te worden. Nope. Dit project draait om gezonder te leven en gevarieerder te eten.

Moest je ooit overwegen om zelf een Project Brooddoos te starten, dan geef ik je met veel plezier de volgende tips mee:

  • Koop voorgesneden groentjes. Ja. Het is lui-wijvigheid tot en met, en ja, je betaalt er wat meer voor, maar je bespaart je er tonnen tijd mee. Het is ook zoveel eenvoudiger. Zakje open. Grabbel. Groentjes in de brooddoos. Done.
  • Eenvoudige ingrediënten. Een eitje. Patatjes. Kerstomaatjes. Jonge sla. Worteltjes. Je komt er verder mee als je denkt en je kan er veel meer variaties mee maken dan je voor mogelijk houdt. De meest voor de handliggende ingrediënten, de minst exotische ingrediënten, zijn vaak de beste om als basis voor een Project Brooddoos gerecht te gebruiken.
  • Rinse. Repeat. Verandering van spijs doet eten, dat is een feit. Maar sommige gerechten zijn doodeenvoudig om te maken én ze zijn nog eens lekker ook. Waarom ze dan niet een paar keer laten terugkomen? Ik heb me al meerdere middagen op een bord tomaat-mozarella gestort en er werd al vaker een keer een stukje quiche meegenomen. Zo moet je soms niet nadenken over wat je gaat eten en dan moet je weer niet minuten lang in je koelkast staren om te zien wat je kan maken.
  • Overschotjes. Waarom opnieuw in de keuken aan de slag gaan als je overschotjes hebt die je anders misschien toch weggooit? Het moet niet veel zijn. Wat pasta, een wrap of wat rijst. Gooi er wat groentjes bij en je hebt een volwaardig middagmaal.

Secret Eaters

De grote klik om anders te eten kwam bij mij eigenlijk door het kijken van een televisieprogramma. Raar maar waar. We hebben hier in huis eigenlijk geen televisie-aansluiting, maar soms heb je gewoon nood aan Vitaya-achtige programma’s waarbij je een kijkje kan nemen in het leven van andere mensen. Zo gaat dat alleszins toch bij mij. Als je geen televisie-aansluiting hebt, dan word je behoorlijk bedreven is het zoeken naar leuke dingen op YouTube. Zo stootte ik een paar maanden geleden op de Britse Channel4 reeks Secret Eaters.

Het concept van Secret Eaters is eigenlijk vrij eenvoudig. Engeland is een van de landen waar zwaarlijvigheid een serieus probleem aan het worden is en dus wil dit programma achterhalen waar het fout loopt. Iedere aflevering worden er bij een gezin thuis verschillende verborgen camera’s geplaatst. De leden van dit gezin vinden dat ze te dik zijn, maar weten niet waaraan dit ligt, want ze eten gezonde, verse maaltijden en hetgeen ze eten komt toch niet overeen met hun gewicht. Dus willen ze wel eens weten wat ze verkeerd doen. Naast de verborgen camera’s worden de gezinsleden ook gevolgd door privé dedectives die alles nauwlettend in het oog houden. Ieder frietje, ieder snoepje dat de persoon in kwestie naar binnen speelt wordt genoteerd. Halverwege de aflevering is er dan the big reveal waarin de host van het programma samen met de gezinsleden de bewijsstukken bekijkt en iedere keer komen de mensen tot dezelfde conclusie: er verdwijnt véél meer achter je kiezen dan je zou denken.

Na het bekijken van het eerste seizoen begon er al vaag een belletje te rinkelen bij mij. Halverwege het tweede seizoen wist ik dat ik de realiteit onder ogen moest komen. Ik was ook zo’n Secret Eater. Jikes! Die bokes met een zeer dikke laag choco waar ik zo dol op was? Dat waren caloriebommetjes om U tegen te zeggen. Porties evengroot als die van Het Vriendje die met kop en schouder boven mij uitsteekt? Misschien ook niet het beste plan voor iemand van mijn grootte. Er werd eens hard geslikt toen ik de realiteit zag zoals die was. De realiteit zijnde dat ik waarschijnlijk een vijfhonderdtal kilocaloriën te veel at voor iemand van mijn lengte en iemand met mijn levensstijl.

Secret Eaters was mijn grote eye-opener. Stom misschien, maar het is wat het is en ik ben nog altijd zeer blij dat ik aan mezelf heb durven toegeven dat ook ik zo’n Secret Eater was. Dat beseffen en dat toegeven aan jezelf is de eerste stap

Overzicht week 6

Als ik goed geteld heb, was het vorige week de zesde week dat ik aan Project Brooddoos deed. Het lijkt alsof ik er al veel langer mee bezig ben en nee, die boterhammen met kippenwit en choco worden in het geheel niet gemist.

Maandag
Een blik op de koelkast vertelde me dat ik nog eitjes en kerstomaatjes had. Couscous staat hier praktisch altijd in de voorraadkast en ons plantje basilicum had behoorlijk z’n best gedaan om zeer mooie, sappige groene blaadjes te laten groeien. En ach, wat rozijnen kunnen nooit kwaad, dus die werden er dan ook maar door gedraaid. Zo werd mijn mediteraanse couscoussalade geboren.
Dinsdag
Een omeletje met paprika en chorizo. Doodeenvoudig, maar zo lekker!
Woensdag
Na zes weken Project Brooddoos is het ergens wel logisch dat de inspiratie begint op te raken. Op de koop toe waren de afgelopen twee weken zo ontzettend hectisch dat er nauwelijks tijd was om een planning te maken. Zo kwam het dus dat ik woensdagmiddag twee sandwichkes at. Gelukkig ligt mijn secret weapon of choice klaar: het nieuwe kookboek van Gwyneth Paltrow. Ons Gwyneth gaat mij terug op de goede weg helpen. Ik voel dat!
Donderdag
Tegenwoordig eet ik op donderdag lunch samen met een collega. We plannen samen een maaltijd en verdelen de ingrediënten. Voor deze wrap met zalm en groensels, bracht de collega bijvoorbeeld de zalm mee en ik de wraps en het groensel. Dat smaakt, zo’n gedeelde maaltijd. Dikke aanrader.
Vrijdag
En soms heb je gewoon een beetje nood aan Pad Thai. Het begint me wel op te vallen met hoe weinig ik tegenwoordig eigenlijk genoeg heb. De portie was opvallend kleiner als andere keren, maar toch had ik een volledig verzadigd gevoel. Misschien had ik zelfs een beetje te veel gegeten, maar het smaakte zo hard. Oh Pad Thai ♥. En hey, een keer om de maand, dan mag dat, toch?
Zaterdag
Sandwichkes. Ik val in herhaling. Ik weet het. En weer geen foto’s.
Zondag
Verse pompoensoep. Vorige winter kreeg ik met gemak zo’n kom soep naar binnen. Nu duidelijk niet meer. Ik at misschien tien happen en toen had ik genoeg. Gewoon genoeg. En het was nogthans lekkere soep, potdekke!