Schaamtelijk!

Eind oktober liep het mis. Er was een weekend met vriendinnen ergens in een verre uithoek van België en hoewel de lunches er zeer lekker en gevarieerd waren, waren er ook veel koekjes en snoepjes. Om nog maar te zwijgen over de boterhammen en sandwiches met choco. 

Na dat ene weekend volgde een zeer stresserende week waarin er nauwelijks tijd was om na te denken over wat ik zou eten en na die week volgde er een week vakantie, waarin er weinig tot geen goesting was om na te denken over wat ik zou eten. Twee weken niet je best doen is blijkbaar nefast voor een project als Project Brooddoos. Na die week vakantie begon ik weer te werken en opeens werden er ’s ochtends terug boterhammen gegeten en ’s middags ook. Schaamtelijk, ik weet het. 

Ik nam mezelf een paar keer voor om er nu écht terug werk van te maken, want eigenlijk is iedere dag boterhammen eten toch niet zo heel erg fijn. “Volgende week begin ik weer,” hoorde ik me een aantal keren zeggen, maar dat kwam er uiteraard nooit van omdat ik nooit een duidelijke planning maakte. Dit project valt of staat echt met een goede planning en als ik daar niet even de tijd voor neem, sja… Vergeet het dan maar. 

Morgen begint een nieuwe maand en dat leek me wel ideaal om terug de draad op te pikken. De collega waarmee ik iedere donderdag tomaat mozzarella of zalm wraps at, liet ook wel weten dat ze het tof zou vinden moesten we dat opnieuw doen. Dat is dus een extra duwtje in de rug. 

Ik begin er terug aan vol goede moed. 

Heb je daar wel genoeg mee gegeten?

Een vraag die ik regelmatig zie terugkomen op mijn Project Brooddoos instagram foto’s is: “Heb je daar wel genoeg mee gegeten?”. Mijn lunch van gisteren bestond bijvoorbeeld uit een slaatje met sla (doh), worteltjes, feta en cashewnoten met daarbij een honing-mosterd dressing op basis van yoghurt. Lilith reageerde daarop dat ze na een uur al weer honger zou hebben. Hetzelfde gebeurde met iemand anders toen ik een stuk quiche postte wat een kwart van een volledige taartvorm was. Ik keek nog eens naar mijn lunch en dacht “Unk? Ik kom daar mee toe tot dat ik terug thuis ben,”.

Dus deed ik de test. Ik nam mijn lunchpauze om stipt 12u30 en genoot uiteraard met volle teugen van mijn overheerlijke slaatje. Nom nom. Het was pas toen ik de trein naar huis rond 17u15 opstapte dat het een beetje begon te knagen in mijn buik. Eens thuis rond 17u50 had ik honger. Nog geen “grommelende buik”-honger, maar ik moest zeker geen uur meer wachten met eten anders zou ik zéér slecht gezind worden.

Misschien is het iets psychologisch? Misschien denk ik “ik mag pas terug honger hebben als ik thuis ben,” en gebeurt het daarom ook dan pas? Of misschien zat ik er toch niet zo ver naast toen ik jaren aan een stuk lachte dat ik een oorlogsmetabolisme had. Ik heb nooit veel gegeten. Ik heb het heel lang gedaan met twee boterhammen het ‘s ochtends, twee boterhammen het ‘s middags en dan een kleine avondmaaltijd. Oh en een koek als vieruurtje. Toch ben ik altijd langs de stevige kant geweest. Mijn vader zei ooit dat ik gewoon een metabolisme heb dat _alles_ uit mijn eten haalt wat er uit te halen valt. Om eerlijk te zijn, geloof ik daar zelf ook wel een beetje in. Ik noem dat lachend een oorlogsmetabolisme omdat zo’n metabolisme wel eens van pas zou kunnen komen tijdens een oorlog waarbij er aan voedselrantsoenering wordt gedaan.

Maar dus… Om even op de vraag “heb je daar wel genoeg mee gegeten?” te antwoorden. Ja. Punt. En van een klein beetje een knagend gevoel in je buik is er nog nooit iemand gestorven.

Secret Eaters

De grote klik om anders te eten kwam bij mij eigenlijk door het kijken van een televisieprogramma. Raar maar waar. We hebben hier in huis eigenlijk geen televisie-aansluiting, maar soms heb je gewoon nood aan Vitaya-achtige programma’s waarbij je een kijkje kan nemen in het leven van andere mensen. Zo gaat dat alleszins toch bij mij. Als je geen televisie-aansluiting hebt, dan word je behoorlijk bedreven is het zoeken naar leuke dingen op YouTube. Zo stootte ik een paar maanden geleden op de Britse Channel4 reeks Secret Eaters.

Het concept van Secret Eaters is eigenlijk vrij eenvoudig. Engeland is een van de landen waar zwaarlijvigheid een serieus probleem aan het worden is en dus wil dit programma achterhalen waar het fout loopt. Iedere aflevering worden er bij een gezin thuis verschillende verborgen camera’s geplaatst. De leden van dit gezin vinden dat ze te dik zijn, maar weten niet waaraan dit ligt, want ze eten gezonde, verse maaltijden en hetgeen ze eten komt toch niet overeen met hun gewicht. Dus willen ze wel eens weten wat ze verkeerd doen. Naast de verborgen camera’s worden de gezinsleden ook gevolgd door privé dedectives die alles nauwlettend in het oog houden. Ieder frietje, ieder snoepje dat de persoon in kwestie naar binnen speelt wordt genoteerd. Halverwege de aflevering is er dan the big reveal waarin de host van het programma samen met de gezinsleden de bewijsstukken bekijkt en iedere keer komen de mensen tot dezelfde conclusie: er verdwijnt véél meer achter je kiezen dan je zou denken.

Na het bekijken van het eerste seizoen begon er al vaag een belletje te rinkelen bij mij. Halverwege het tweede seizoen wist ik dat ik de realiteit onder ogen moest komen. Ik was ook zo’n Secret Eater. Jikes! Die bokes met een zeer dikke laag choco waar ik zo dol op was? Dat waren caloriebommetjes om U tegen te zeggen. Porties evengroot als die van Het Vriendje die met kop en schouder boven mij uitsteekt? Misschien ook niet het beste plan voor iemand van mijn grootte. Er werd eens hard geslikt toen ik de realiteit zag zoals die was. De realiteit zijnde dat ik waarschijnlijk een vijfhonderdtal kilocaloriën te veel at voor iemand van mijn lengte en iemand met mijn levensstijl.

Secret Eaters was mijn grote eye-opener. Stom misschien, maar het is wat het is en ik ben nog altijd zeer blij dat ik aan mezelf heb durven toegeven dat ook ik zo’n Secret Eater was. Dat beseffen en dat toegeven aan jezelf is de eerste stap

Eén maand Project Brooddoos

Een maand, zo lang ben ik nu bezig met mijn Project Brooddoos en het was toch even tijd om stil te staan bij de effecten van dit kleine, ietwat uit de hand gelopen projectje.

Gluten

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik echt niet goed reageer op gluten. Een paar jaar geleden heb ik gevraagd aan mijn huisarts om mij te testen op glutenallergie, omdat ik vermoedde dat heel wat van mijn kwaaltjes daarmee gepaard gingen. De test kwam negatief terug en ik bleef dus mijn bokes braafjes opeten, want ah ja, als de dokter zegt dat er niets mis is, dan is er niets mis. Fout. Drie weken met geminderde gluteninname heeft belachelijk veel gevolgen.

  • Mijn buik is zoveel minder opgezwollen. Al na vijf dagen merkte ik een verschil daar. Het Vriendje wilde me eerst niet geloven, maar ook hij moest uiteindelijk toegeven dat het inderdaad écht wel zo was. Toen ik op dag zeven van Project Brooddoos de vraag kreeg of ik was afgevallen, wist ik dat het inderdaad echt wel zo was. Mwahaha. Score! Goed, er hangt nog wat vet aan die buik, maar dat werken we er traag, maar gestaag af.
  • Mijn drie-uur-in-de-middag-dipje is praktisch volledig verdwenen en ik heb doorheen de dag een fijn energie niveau, iets wat volstrekt nieuw is voor mij. Normaalgezien heb ik rond drie uur ‘s middags echt nood aan een dut of ik nu slecht geslapen heb of niet.
  • De darmen, waar ik altijd wel wat last van had, zijn nog nooit zo rustig geweest. Toen ik afgelopen weekend behoorlijk wat zondigde, merkte ik dat ik terug een walvis had wonen in mijn darmen.

Het lijkt alsof het niet zo heel veel is, maar voor mij is het een wereld van verschil. Ik wist niet dat één verandering in mijn eet patroon zoveel effect kon hebben op mij. Ik blijf het ronduit absurd vinden dat ik de effecten al merkte na een week. Zeven dagen. Ronduit absurd. Maar dat wil dus wel zeggen dat er daar duidelijk iets mis zat, ook al zei de dokter iets anders.

Choco

Ik ging er altijd vanuit dat ik gewoon een choco-verslaving had. Er zijn mensen die verslaafd zijn aan sigaretten of aan alcohol, er zijn mensen die niet zonder hun koffie in de ochtend kunnen of hun Cola Light en er zijn mensen die zeer hard gehecht zijn aan hun bokes met choco. Ik bijvoorbeeld. De rest interesseert mij zo niet. Maar ik heb dus geen enkel probleem om van de bokes met choco af te blijven. ‘s Ochtends niet, ‘s middags niet. Ik mis ze eigenlijk niet eens zo hard en als ik er dan toch eentje eet, dan geniet ik er eens te meer van. We doen nu al meer als twee weken met een potje choco van 400g en ik denk dat Het Vriendje daar intussen al meer van heeft gegeten als mij.

Kleine eter

De afgelopen vijf jaar at ik ongeveer dezelfde porties als Het Vriendje die met kop en schouder boven me uit steekt en een metabolisme heeft om U tegen te zeggen. Foute boel dus. Het is pas nu dat ik merk dat ik eigenlijk een relatief kleine eter ben. Daar waar ik vroeger op zaterdag of zondagmiddag vier sandwichen at (al dan niet voorzien van een dikke laag choco), moest ik onlangs echt moeite doen om die vierde naar binnen te krijgen. Drie volstaat. Zelfs twee lijkt me eigenlijk meer als genoeg.

Planning

Ik ben geen goede planner, maar ik doe mijn best en hoe beter ik mijn best doe, hoe makkelijker het is om vol te houden. Logisch ook. De afgelopen week had ik slecht gepland en dan merkte ik ook dat het allemaal wat minder vlot ging, dat het plots minder leuk was. Dus vanaf volgende week begin ik terug met een weekmenu voor mijn Project Brooddoos zodat ik geen overschot heb dat ik moet weggooien of iedere avond naar de winkel moet lopen omdat ik bepaalde ingrediënten mis. Planning is een werkpuntje, dat staat vast, maar een échte planner zal ik nooit worden, vrees ik.

Gewicht

Last but not least: hoe zit het met het gewicht? Op een maand tijd ben ik anderhalve kilo afgevallen en die lijken er ook af te blijven. Moest ik niet zo gezondigd hebben afgelopen weekend en de dagen die volgden, dan was er misschien nog wat meer af gegaan, maar soit. Die anderhalve kilo, daar ben ik al zo ontzettend blij mee en dat allemaal zonder al te veel moeite te doen, eigenlijk. Ik eet gevarieerder en lekkerder als voordien en ik val af. Dubbele win, dus. Dit is de eerste keer in lange tijd dat ik het cijfer op de weegschaal naar beneden zie gaan in plaats van naar boven. Ik vermoed dat er binnenkort wel een einde zal komen aan het eenvoudig afvallen door op mijn eten te letten en dat ik ga moeten beginnen sporten, maar och ja, dat zien we dan wel weer. Nu moet ik alleen nog even mijn vreetbuien op verjaardagsfeestjes, sociale events en dergelijken te zien onderdrukken, want zet mij vooral niet in de buurt van een kom chips of ik ben vertrokken. Echt.

Conclusie

Ja, ik denk dat ik nog wel eventjes ga verder doen met Project Brooddoos, ja.

Vragen staat vrij

Ik maak er geen geheim van dat ik bezig ben met mijn Project Brooddoos. Mijn collega’s kijken iedere dag mee naar wat ik eet, ik plaats iedere dag een foto op instagram en er is intussen ook een Facebook pagina en deze blog. Project Brooddoos is dus behoorlijk publiek en dat is nog zacht uitgedrukt. Maar dat wil dus ook zeggen dat er heel wat mensen mij vragen stellen over mijn project en mijn brooddoos. Hierbij een paar veel gestelde vragen.

Hoe lang doe je er eigenlijk over om zo’n brooddoos te maken? 
Niet lang. Het langste dat ik er tot nu toe over deed, was een half uur. Dat was toen ik de foccaccia maakte. Even wat deeg maken en afbakken kost gewoon wat meer tijd, maar een slaatje in je brooddoos steken is twee keer niets. Plus voorbereiding is alles!

Wat doe je als je een van je eigen experimenten niet lust? 
Er zit regelmatig een experiment in mijn brooddoos. Een receptje dat ik vind in een boekje of op het internet dat ik eens wil uitproberen. Ik weet wat ik graag eet en ik weet ook perfect wat ik niet lust. Je gaat me nooit vrijwillig bonen in mijn brooddoos zien steken. Nooit. Maar deze week heb ik me mispakt aan een receptje en kreeg ik het eten niet binnen. Dus zat ik een halfuur na de lunch nog met een grommende buik. Ik was daar niet op voorbereid, nee. Dus heb ik eens lief gekeken naar een collega en die heeft me dan voorzien van een stuk chocolade. In het vervolg zorg ik wel dat ik altijd een Granny of iets dergelijks in mijn schuif op bureau heb liggen, want boy oh boy, dat wil ik niet nog eens meemaken.

Is het een soort dieet dat je aan het volgen bent? 
Ha! Nee en ja. Nee, het is geen Weight Watchers of Atkins of Paleo of wat dan ook. Ik noem het zelf lachend “het gezond-verstand-dieet”. Iedereen weet wat hij of zij zou moeten eten. Iedereen weet wat gezond is en wat niet gezond is (dat hoop ik toch alleszins). Dit is het eten dat mijn gezond verstand zegt dat ik mag en kan eten.

Heb je zelf nog vragen?

Laat ze gerust achter en dan zie ik of er nog iets interessants tussen zit om een andere keer te beantwoorden. Je kan ze anoniem stellen via het onderstaande formuliertje of je kan gewoon je vraag achterlaten in de reacties.
[contact-form][contact-field label=’Jouw vraag’ type=’textarea’ required=’1’/][/contact-form]

De supermarkten doen mee!

De afgelopen weken vond ik zowel bij Delhaize als bij Carrefour hun nieuwe magazines. In beiden was er een stukje te lezen over brooddozen en lunches. Carrefour richtte zich daarbij wat meer op de kids, Delhaize ging zowel voor de kids als voor de volwassenen. Lunchboxen en bentoboxen zijn helemaal in, zo lijkt het wel! Hoera! De recepten zien er overheerlijk uit en ik heb er al een paar op mijn lijstje gezet, maar toch ging het mis.

Ik maak een brooddoos voor mezelf. Eén persoon en eigenlijk ben ik niet zo’n heel grote eter, om eerlijk te zijn. Het Vriendje eet mijn overschot het ‘s ochtends op als er te veel is, maar ik probeer zo te plannen dat die er niet is. Niet omdat ik het Het Vriendje niet gun, natuurlijk, maar gewoon omdat zuinig omspringen met eten en niet alles weggooien belangrijk is. Ik probeer het ook niet te doen met de overschotjes van het avondeten van de dag voordien. Het moet een maaltijd zijn die op zich staat, die lunch. De recepten zijn allemaal voor 4 personen of meer. Dus moet ik gaan zitten rekenen en sja… Drie eieren delen door vier is niet zo evident.

Maar waar in godsnaam vind je dan ook eenvoudige eenpersoonsgerechten die je makkelijk kan meenemen als lunch? Wie de gouden tip heeft, mag het mij gerust laten weten. Tot dan ga ik proberen om drie eieren te delen door vier.

Het Lunchplan

Een plan opstellen voor de lunch bleek toch iets minder evident. De afgelopen jaren beperkte mijn lunch zich tot drie boterhammen: twee met kippenwit, een met choco. Ja, daar is die choco weer. Heel veel mensen hebben een bloedhekel aan boterhammen, maar om eerlijk te zijn eet ik niet liever. Ze zijn op een wip en een geit klaargemaakt, ze zijn niet zwaar en geven net genoeg energie om de rest van de middag mee door te komen. Maar jullie weten even goed als mij dat iedere dag dezelfde lunch eten misschien toch niet helemaal dat is.

De bedoeling is om meer slaatjes, soepen en gevarieerdere boterhammen te eten. Ik wil meer fruit en groenten tijdens mijn lunch én minder granen. Steeds meer en meer lees ik over de vreemde invloed van té veel granen/gluten in een dieet. Omdat ik zelf wel wat kwaaltjes heb die zouden kunnen verklaard worden door een té glutenrijk dieet, wil ik er gewoon van af. Niet honderd procent natuurlijk. Dat is niet mogelijk, maar alles met mate. Dat lijkt mij een goed motto. “Alles met mate” en ook wel “gebruikt uw gezond verstand een beetje”. Die boterhammen zullen soms wel eens terug in mijn brooddoos sluipen, daar ben ik zeker van, maar als dat maar af en toe is, dan kan ik daar zeker mee leven.

Dus de afgelopen dagen heb ik schaamteloos rondgesurfd op het wereldwijde web en heb ik verschillende recepten gepinned. Deze recepten ga ik dan de komende tijd uitproberen. Het is de bedoeling dat ik hier op termijn een overzicht plaats van al mijn lunches (inclusief een instagramfoto uiteraard, ah ja, hipstergewijs en zo) en dat er ook wat lunchrecepten verschijnen zodat jullie ook aan jullie eigen Project Brooddoos kunnen beginnen!

Het Begin

Elk verhaal heeft een begin en dit is het mijne. Zo lang ik me kan herinneren ben ik altijd wat aan de mollige kant geweest. Niet te dik, maar net dat klein beetje overgewicht. Op mijn zevende zette een non van het CLB me na het jaarlijkse medisch onderzoek op dieet. Geen limonade meer, geen choco meer, geen koekjes meer. Mijn ouders rolden eens uitvoerig met hun ogen, want wie zet er nu een kind van zeven op dieet? Eén regel voerden ze in voor mij en daarvoor ben ik hen nog altijd heel dankbaar. Ik mocht alleen limonade of andere frisdrank drinken in het weekend, bij het eten. Zelfs vandaag drink ik dankzij die regel nauwelijks frisdrank of andere dranken dan water.

Maar toch, nu bijna twintig jaar later, loop ik nog altijd rond met dat beetje overgewicht. Het is maar een heel klein beetje. Mijn ideale gewicht zou 58kg zijn. Mijn huidige gewicht ligt ongeveer tien kilo hoger als dat ideale gewicht en als ik even mijn BMI bereken op eender welke site die zulke BMI rekenmachine aanbiedt, dan kom ik op ietsje meer als 25 uit, zijnde nét in de categorie “overgewicht” vallende. Als ik dan heel mijn leven vecht tegen het overgewicht en het me eigenlijk nooit echt gestoord heeft, waarom nu plots wel? Het is een vraag waar ik zelf mee zit en waar ik niet meteen het antwoord op weet, maar ja, die extra kilo’s, dat buikje en die vetrolletjes, die storen me. Ik besef dat iedere kilo extra die je meezeult slechte gevolgen kan hebben voor je gezondheid op lange termijn: kanker, diabetes, hartfalen, bloedklonters,… You name it. Overgewicht is een vies beestje.

Waar het misloopt bij mij? Goh, moest ik een gepast antwoord weten op die vraag, dan zou ik dit stukje niet schrijven, dan had ik deze blog niet gestart. Ik eet te veel brood zowel ‘s ochtends als ontbijt als ‘s middags tijdens de lunch. Op dat brood eet ik dan ook nog eens graag een dikke laag choco. Ik vermoed dat dat wel eens de grote boosdoener zou kunnen zijn. Daarom dus ook dat ik bij die twee maaltijden wil beginnen. Een ontbijtplan heb ik al uitgedokterd, alleen de lunch en vooral de werklunch blijft een hekelpunt. Daarom dat ik met deze blog op zoek wil gaan naar lekkere, makkelijke en vooral gezonde lunchgerechtjes die ik in mijn brooddoos mee naar het werk kan nemen. En als ik onderweg wat kilo’s verlies, dan is dat uiteraard mooi meegenomen. 🙂