Schaamtelijk!

Eind oktober liep het mis. Er was een weekend met vriendinnen ergens in een verre uithoek van België en hoewel de lunches er zeer lekker en gevarieerd waren, waren er ook veel koekjes en snoepjes. Om nog maar te zwijgen over de boterhammen en sandwiches met choco. 

Na dat ene weekend volgde een zeer stresserende week waarin er nauwelijks tijd was om na te denken over wat ik zou eten en na die week volgde er een week vakantie, waarin er weinig tot geen goesting was om na te denken over wat ik zou eten. Twee weken niet je best doen is blijkbaar nefast voor een project als Project Brooddoos. Na die week vakantie begon ik weer te werken en opeens werden er ’s ochtends terug boterhammen gegeten en ’s middags ook. Schaamtelijk, ik weet het. 

Ik nam mezelf een paar keer voor om er nu écht terug werk van te maken, want eigenlijk is iedere dag boterhammen eten toch niet zo heel erg fijn. “Volgende week begin ik weer,” hoorde ik me een aantal keren zeggen, maar dat kwam er uiteraard nooit van omdat ik nooit een duidelijke planning maakte. Dit project valt of staat echt met een goede planning en als ik daar niet even de tijd voor neem, sja… Vergeet het dan maar. 

Morgen begint een nieuwe maand en dat leek me wel ideaal om terug de draad op te pikken. De collega waarmee ik iedere donderdag tomaat mozzarella of zalm wraps at, liet ook wel weten dat ze het tof zou vinden moesten we dat opnieuw doen. Dat is dus een extra duwtje in de rug. 

Ik begin er terug aan vol goede moed. 

Heb je daar wel genoeg mee gegeten?

Een vraag die ik regelmatig zie terugkomen op mijn Project Brooddoos instagram foto’s is: “Heb je daar wel genoeg mee gegeten?”. Mijn lunch van gisteren bestond bijvoorbeeld uit een slaatje met sla (doh), worteltjes, feta en cashewnoten met daarbij een honing-mosterd dressing op basis van yoghurt. Lilith reageerde daarop dat ze na een uur al weer honger zou hebben. Hetzelfde gebeurde met iemand anders toen ik een stuk quiche postte wat een kwart van een volledige taartvorm was. Ik keek nog eens naar mijn lunch en dacht “Unk? Ik kom daar mee toe tot dat ik terug thuis ben,”.

Dus deed ik de test. Ik nam mijn lunchpauze om stipt 12u30 en genoot uiteraard met volle teugen van mijn overheerlijke slaatje. Nom nom. Het was pas toen ik de trein naar huis rond 17u15 opstapte dat het een beetje begon te knagen in mijn buik. Eens thuis rond 17u50 had ik honger. Nog geen “grommelende buik”-honger, maar ik moest zeker geen uur meer wachten met eten anders zou ik zéér slecht gezind worden.

Misschien is het iets psychologisch? Misschien denk ik “ik mag pas terug honger hebben als ik thuis ben,” en gebeurt het daarom ook dan pas? Of misschien zat ik er toch niet zo ver naast toen ik jaren aan een stuk lachte dat ik een oorlogsmetabolisme had. Ik heb nooit veel gegeten. Ik heb het heel lang gedaan met twee boterhammen het ‘s ochtends, twee boterhammen het ‘s middags en dan een kleine avondmaaltijd. Oh en een koek als vieruurtje. Toch ben ik altijd langs de stevige kant geweest. Mijn vader zei ooit dat ik gewoon een metabolisme heb dat _alles_ uit mijn eten haalt wat er uit te halen valt. Om eerlijk te zijn, geloof ik daar zelf ook wel een beetje in. Ik noem dat lachend een oorlogsmetabolisme omdat zo’n metabolisme wel eens van pas zou kunnen komen tijdens een oorlog waarbij er aan voedselrantsoenering wordt gedaan.

Maar dus… Om even op de vraag “heb je daar wel genoeg mee gegeten?” te antwoorden. Ja. Punt. En van een klein beetje een knagend gevoel in je buik is er nog nooit iemand gestorven.

Overzicht week 7

Het was geen al te beste week, als het op gezond eten aankwam. Er werd té veel en té ongezond gegeten. Jikes! Maar ik pik de draad weer op en ga er weer volledig voor deze week.

Maandag
Idem als de dag voordien: pompoensoep.
Dinsdag
Soms maakt de dressing het slaatje. Dat was het geval dinsdag. Maandagavond hadden we Kip Tikka Masala volgens Jamie Oliver gemaakt en daar kwam een heerlijke dressing bij aan te pas. Ik nam een overschotje van die dressing en mengde zelf een eenvoudig slaatje door elkaar van feta, worteltjes, spinazie en cashewnoten.
Woensdag
Voor de Kip Tikka Masala van Jamie die we maandag hadden gemaakt, hadden we kikkererwten nodig. Het Vriendje had in zijn enthousiasme twee blikken mee genomen, maar we hadden er maar eentje nodig. Van dat tweede blik kikkererwten maakte ik falafelballetjes. Daarbij at ik een halve wrap, yoghurt met komkommer en wat salade. Zo hard de moeite waard!
Donderdag
Idem als vorige week: zalmwrap met de collega.
Vrijdag
En omdat ik tegen vrijdag vaak al vergeten ben wat ik maandag at, bestelde ik tijdens de meidenlunch bij Greenway een wrap Tikka Masala. Ja. Té veel tikka masala op een week tijd, dat bestaat niet. Nope.
hamburgerZaterdag
Zaterdag trok ik met een vriendin richting Brussel. Daar vonden we vlakbij de Beurs Les gens que j’aime, een heerlijk retro brasserie/restaurantje waar ze behoorlijk degelijke hamburgers serveren. We kozen allebei voor een baconburger. Uiteraard. Want af en toe is een shot bacon gewoon van doen.
Zondag
Sandwichkes.

KISS!

Nee, nee, dit blogbericht gaat niet over kusjes en zoentjes gaan. Wat in godsnaam zou dat te maken hebben met eten, jongens? Serieus? Deze KISS staat eigenlijk voor “Keep it simple, stupid!”. Het KISS-principe komt er eigenlijk op neer dat je dingen eenvoudig moet houden. Van zodra je een interface of iets dergelijks voorziet van te veel poehaa, dan komen daar problemen uit voort. Een interface met te veel knopjes bijvoorbeeld kan gebruikers van die interface in de war brengen.

Ik pas dit principe ook keihard toe op de inhoud van mijn brooddoos. Er wordt nooit uitgebreid gekookt en er zullen geen culinaire hoogstandjes terug te vinden zijn tijdens mijn lunchpauze. Van zodra ik met zulke zaken begin, dan weet ik dat dit project gaat falen, want dan ben ik te zeer gefixeerd op het helemaal geweldig en indrukwekkend maken. Dit project draait niet om culinair grootmeester te worden. Nope. Dit project draait om gezonder te leven en gevarieerder te eten.

Moest je ooit overwegen om zelf een Project Brooddoos te starten, dan geef ik je met veel plezier de volgende tips mee:

  • Koop voorgesneden groentjes. Ja. Het is lui-wijvigheid tot en met, en ja, je betaalt er wat meer voor, maar je bespaart je er tonnen tijd mee. Het is ook zoveel eenvoudiger. Zakje open. Grabbel. Groentjes in de brooddoos. Done.
  • Eenvoudige ingrediënten. Een eitje. Patatjes. Kerstomaatjes. Jonge sla. Worteltjes. Je komt er verder mee als je denkt en je kan er veel meer variaties mee maken dan je voor mogelijk houdt. De meest voor de handliggende ingrediënten, de minst exotische ingrediënten, zijn vaak de beste om als basis voor een Project Brooddoos gerecht te gebruiken.
  • Rinse. Repeat. Verandering van spijs doet eten, dat is een feit. Maar sommige gerechten zijn doodeenvoudig om te maken én ze zijn nog eens lekker ook. Waarom ze dan niet een paar keer laten terugkomen? Ik heb me al meerdere middagen op een bord tomaat-mozarella gestort en er werd al vaker een keer een stukje quiche meegenomen. Zo moet je soms niet nadenken over wat je gaat eten en dan moet je weer niet minuten lang in je koelkast staren om te zien wat je kan maken.
  • Overschotjes. Waarom opnieuw in de keuken aan de slag gaan als je overschotjes hebt die je anders misschien toch weggooit? Het moet niet veel zijn. Wat pasta, een wrap of wat rijst. Gooi er wat groentjes bij en je hebt een volwaardig middagmaal.

Secret Eaters

De grote klik om anders te eten kwam bij mij eigenlijk door het kijken van een televisieprogramma. Raar maar waar. We hebben hier in huis eigenlijk geen televisie-aansluiting, maar soms heb je gewoon nood aan Vitaya-achtige programma’s waarbij je een kijkje kan nemen in het leven van andere mensen. Zo gaat dat alleszins toch bij mij. Als je geen televisie-aansluiting hebt, dan word je behoorlijk bedreven is het zoeken naar leuke dingen op YouTube. Zo stootte ik een paar maanden geleden op de Britse Channel4 reeks Secret Eaters.

Het concept van Secret Eaters is eigenlijk vrij eenvoudig. Engeland is een van de landen waar zwaarlijvigheid een serieus probleem aan het worden is en dus wil dit programma achterhalen waar het fout loopt. Iedere aflevering worden er bij een gezin thuis verschillende verborgen camera’s geplaatst. De leden van dit gezin vinden dat ze te dik zijn, maar weten niet waaraan dit ligt, want ze eten gezonde, verse maaltijden en hetgeen ze eten komt toch niet overeen met hun gewicht. Dus willen ze wel eens weten wat ze verkeerd doen. Naast de verborgen camera’s worden de gezinsleden ook gevolgd door privé dedectives die alles nauwlettend in het oog houden. Ieder frietje, ieder snoepje dat de persoon in kwestie naar binnen speelt wordt genoteerd. Halverwege de aflevering is er dan the big reveal waarin de host van het programma samen met de gezinsleden de bewijsstukken bekijkt en iedere keer komen de mensen tot dezelfde conclusie: er verdwijnt véél meer achter je kiezen dan je zou denken.

Na het bekijken van het eerste seizoen begon er al vaag een belletje te rinkelen bij mij. Halverwege het tweede seizoen wist ik dat ik de realiteit onder ogen moest komen. Ik was ook zo’n Secret Eater. Jikes! Die bokes met een zeer dikke laag choco waar ik zo dol op was? Dat waren caloriebommetjes om U tegen te zeggen. Porties evengroot als die van Het Vriendje die met kop en schouder boven mij uitsteekt? Misschien ook niet het beste plan voor iemand van mijn grootte. Er werd eens hard geslikt toen ik de realiteit zag zoals die was. De realiteit zijnde dat ik waarschijnlijk een vijfhonderdtal kilocaloriën te veel at voor iemand van mijn lengte en iemand met mijn levensstijl.

Secret Eaters was mijn grote eye-opener. Stom misschien, maar het is wat het is en ik ben nog altijd zeer blij dat ik aan mezelf heb durven toegeven dat ook ik zo’n Secret Eater was. Dat beseffen en dat toegeven aan jezelf is de eerste stap

Overzicht week 6

Als ik goed geteld heb, was het vorige week de zesde week dat ik aan Project Brooddoos deed. Het lijkt alsof ik er al veel langer mee bezig ben en nee, die boterhammen met kippenwit en choco worden in het geheel niet gemist.

Maandag
Een blik op de koelkast vertelde me dat ik nog eitjes en kerstomaatjes had. Couscous staat hier praktisch altijd in de voorraadkast en ons plantje basilicum had behoorlijk z’n best gedaan om zeer mooie, sappige groene blaadjes te laten groeien. En ach, wat rozijnen kunnen nooit kwaad, dus die werden er dan ook maar door gedraaid. Zo werd mijn mediteraanse couscoussalade geboren.
Dinsdag
Een omeletje met paprika en chorizo. Doodeenvoudig, maar zo lekker!
Woensdag
Na zes weken Project Brooddoos is het ergens wel logisch dat de inspiratie begint op te raken. Op de koop toe waren de afgelopen twee weken zo ontzettend hectisch dat er nauwelijks tijd was om een planning te maken. Zo kwam het dus dat ik woensdagmiddag twee sandwichkes at. Gelukkig ligt mijn secret weapon of choice klaar: het nieuwe kookboek van Gwyneth Paltrow. Ons Gwyneth gaat mij terug op de goede weg helpen. Ik voel dat!
Donderdag
Tegenwoordig eet ik op donderdag lunch samen met een collega. We plannen samen een maaltijd en verdelen de ingrediënten. Voor deze wrap met zalm en groensels, bracht de collega bijvoorbeeld de zalm mee en ik de wraps en het groensel. Dat smaakt, zo’n gedeelde maaltijd. Dikke aanrader.
Vrijdag
En soms heb je gewoon een beetje nood aan Pad Thai. Het begint me wel op te vallen met hoe weinig ik tegenwoordig eigenlijk genoeg heb. De portie was opvallend kleiner als andere keren, maar toch had ik een volledig verzadigd gevoel. Misschien had ik zelfs een beetje te veel gegeten, maar het smaakte zo hard. Oh Pad Thai ♥. En hey, een keer om de maand, dan mag dat, toch?
Zaterdag
Sandwichkes. Ik val in herhaling. Ik weet het. En weer geen foto’s.
Zondag
Verse pompoensoep. Vorige winter kreeg ik met gemak zo’n kom soep naar binnen. Nu duidelijk niet meer. Ik at misschien tien happen en toen had ik genoeg. Gewoon genoeg. En het was nogthans lekkere soep, potdekke!

Eén maand Project Brooddoos

Een maand, zo lang ben ik nu bezig met mijn Project Brooddoos en het was toch even tijd om stil te staan bij de effecten van dit kleine, ietwat uit de hand gelopen projectje.

Gluten

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik echt niet goed reageer op gluten. Een paar jaar geleden heb ik gevraagd aan mijn huisarts om mij te testen op glutenallergie, omdat ik vermoedde dat heel wat van mijn kwaaltjes daarmee gepaard gingen. De test kwam negatief terug en ik bleef dus mijn bokes braafjes opeten, want ah ja, als de dokter zegt dat er niets mis is, dan is er niets mis. Fout. Drie weken met geminderde gluteninname heeft belachelijk veel gevolgen.

  • Mijn buik is zoveel minder opgezwollen. Al na vijf dagen merkte ik een verschil daar. Het Vriendje wilde me eerst niet geloven, maar ook hij moest uiteindelijk toegeven dat het inderdaad écht wel zo was. Toen ik op dag zeven van Project Brooddoos de vraag kreeg of ik was afgevallen, wist ik dat het inderdaad echt wel zo was. Mwahaha. Score! Goed, er hangt nog wat vet aan die buik, maar dat werken we er traag, maar gestaag af.
  • Mijn drie-uur-in-de-middag-dipje is praktisch volledig verdwenen en ik heb doorheen de dag een fijn energie niveau, iets wat volstrekt nieuw is voor mij. Normaalgezien heb ik rond drie uur ‘s middags echt nood aan een dut of ik nu slecht geslapen heb of niet.
  • De darmen, waar ik altijd wel wat last van had, zijn nog nooit zo rustig geweest. Toen ik afgelopen weekend behoorlijk wat zondigde, merkte ik dat ik terug een walvis had wonen in mijn darmen.

Het lijkt alsof het niet zo heel veel is, maar voor mij is het een wereld van verschil. Ik wist niet dat één verandering in mijn eet patroon zoveel effect kon hebben op mij. Ik blijf het ronduit absurd vinden dat ik de effecten al merkte na een week. Zeven dagen. Ronduit absurd. Maar dat wil dus wel zeggen dat er daar duidelijk iets mis zat, ook al zei de dokter iets anders.

Choco

Ik ging er altijd vanuit dat ik gewoon een choco-verslaving had. Er zijn mensen die verslaafd zijn aan sigaretten of aan alcohol, er zijn mensen die niet zonder hun koffie in de ochtend kunnen of hun Cola Light en er zijn mensen die zeer hard gehecht zijn aan hun bokes met choco. Ik bijvoorbeeld. De rest interesseert mij zo niet. Maar ik heb dus geen enkel probleem om van de bokes met choco af te blijven. ‘s Ochtends niet, ‘s middags niet. Ik mis ze eigenlijk niet eens zo hard en als ik er dan toch eentje eet, dan geniet ik er eens te meer van. We doen nu al meer als twee weken met een potje choco van 400g en ik denk dat Het Vriendje daar intussen al meer van heeft gegeten als mij.

Kleine eter

De afgelopen vijf jaar at ik ongeveer dezelfde porties als Het Vriendje die met kop en schouder boven me uit steekt en een metabolisme heeft om U tegen te zeggen. Foute boel dus. Het is pas nu dat ik merk dat ik eigenlijk een relatief kleine eter ben. Daar waar ik vroeger op zaterdag of zondagmiddag vier sandwichen at (al dan niet voorzien van een dikke laag choco), moest ik onlangs echt moeite doen om die vierde naar binnen te krijgen. Drie volstaat. Zelfs twee lijkt me eigenlijk meer als genoeg.

Planning

Ik ben geen goede planner, maar ik doe mijn best en hoe beter ik mijn best doe, hoe makkelijker het is om vol te houden. Logisch ook. De afgelopen week had ik slecht gepland en dan merkte ik ook dat het allemaal wat minder vlot ging, dat het plots minder leuk was. Dus vanaf volgende week begin ik terug met een weekmenu voor mijn Project Brooddoos zodat ik geen overschot heb dat ik moet weggooien of iedere avond naar de winkel moet lopen omdat ik bepaalde ingrediënten mis. Planning is een werkpuntje, dat staat vast, maar een échte planner zal ik nooit worden, vrees ik.

Gewicht

Last but not least: hoe zit het met het gewicht? Op een maand tijd ben ik anderhalve kilo afgevallen en die lijken er ook af te blijven. Moest ik niet zo gezondigd hebben afgelopen weekend en de dagen die volgden, dan was er misschien nog wat meer af gegaan, maar soit. Die anderhalve kilo, daar ben ik al zo ontzettend blij mee en dat allemaal zonder al te veel moeite te doen, eigenlijk. Ik eet gevarieerder en lekkerder als voordien en ik val af. Dubbele win, dus. Dit is de eerste keer in lange tijd dat ik het cijfer op de weegschaal naar beneden zie gaan in plaats van naar boven. Ik vermoed dat er binnenkort wel een einde zal komen aan het eenvoudig afvallen door op mijn eten te letten en dat ik ga moeten beginnen sporten, maar och ja, dat zien we dan wel weer. Nu moet ik alleen nog even mijn vreetbuien op verjaardagsfeestjes, sociale events en dergelijken te zien onderdrukken, want zet mij vooral niet in de buurt van een kom chips of ik ben vertrokken. Echt.

Conclusie

Ja, ik denk dat ik nog wel eventjes ga verder doen met Project Brooddoos, ja.

Overzicht week 3

Maandag
Overschotje van couscous met spinazie, paprika en chorizo. Het was een receptje van Jamie Oliver dat we in het weekend hadden uitgeprobeerd en man, man, man, om vingers en tenen bij af te likken. Omdat ik niet wist of ik met dat overschotje genoeg ging hebben, stak iker  toch ook maar snel een potje Griekse yoghurt bij.
Dinsdag
In theorie zag deze wrap er zeer lekker uit. Pindakaas, rozijntjes en courgette, dat zijn drie dingen die ik graag eet, dus alles te samen tussen een wrap, dat moest wel lekker zijn. Mispoes. Ik ben tot in de helft geraakt van het onding en daarna heb ik het opgegeven. Helaas vulden de hawaiaanse salade en olijfjes niet genoeg en moest ik dus gaan schooien bij een collega voor een stuk chocolade. Lang leve collega’s die standaard chocolade in hun lades hebben.
Woensdag
Opnieuw overschotjes. De avond voordien hadden we fajitta’s gegeten en er was nog één wrap, wat kip en paprika en sla over. Ik propte dat geheel in mijn brooddoos. De volgende dag warmte ik de kip en de wrap op en mengde ik de sla er onder zodat ik een fajitta slaatje had in plaats van een echte fajitta.
Donderdag
Ik deed opnieuw van tomaatmozarellafeestje. Deze keer zelfs met twee collega’s. Opnieuw smaakte het.
Vrijdag
Op het einde van de week zat ik een beetje met mijn handen in mijn haar. De afgelopen weken had ik altijd met een soort van planning gewerkt en deze week niet echt. Vandaar alle overschotjes. Dus vrijdag wist ik niet meer wat ik moest doen. Gelukkig was er nog wat sla over, vond ik nog een wortel en een ei in de koelkast en zo ontstond er een restjesslaatje met wat cashewnoten en rozijntjes. En om eerlijk te zijn, het was een beestig goed slaatje.
Zaterdag
Sandwichkes. Ik val in herhaling. Ik weet het. En weer geen foto’s.
Zondag
Zondagmiddag stond ik op een marktje met Fanny&Laura, dus werd er noodzakelijker wijs boterhammetjes gesmeerd. Ik wilde daar niet staan met sla tussen mijn tanden of zo. Stel je voor!

Vragen staat vrij

Ik maak er geen geheim van dat ik bezig ben met mijn Project Brooddoos. Mijn collega’s kijken iedere dag mee naar wat ik eet, ik plaats iedere dag een foto op instagram en er is intussen ook een Facebook pagina en deze blog. Project Brooddoos is dus behoorlijk publiek en dat is nog zacht uitgedrukt. Maar dat wil dus ook zeggen dat er heel wat mensen mij vragen stellen over mijn project en mijn brooddoos. Hierbij een paar veel gestelde vragen.

Hoe lang doe je er eigenlijk over om zo’n brooddoos te maken? 
Niet lang. Het langste dat ik er tot nu toe over deed, was een half uur. Dat was toen ik de foccaccia maakte. Even wat deeg maken en afbakken kost gewoon wat meer tijd, maar een slaatje in je brooddoos steken is twee keer niets. Plus voorbereiding is alles!

Wat doe je als je een van je eigen experimenten niet lust? 
Er zit regelmatig een experiment in mijn brooddoos. Een receptje dat ik vind in een boekje of op het internet dat ik eens wil uitproberen. Ik weet wat ik graag eet en ik weet ook perfect wat ik niet lust. Je gaat me nooit vrijwillig bonen in mijn brooddoos zien steken. Nooit. Maar deze week heb ik me mispakt aan een receptje en kreeg ik het eten niet binnen. Dus zat ik een halfuur na de lunch nog met een grommende buik. Ik was daar niet op voorbereid, nee. Dus heb ik eens lief gekeken naar een collega en die heeft me dan voorzien van een stuk chocolade. In het vervolg zorg ik wel dat ik altijd een Granny of iets dergelijks in mijn schuif op bureau heb liggen, want boy oh boy, dat wil ik niet nog eens meemaken.

Is het een soort dieet dat je aan het volgen bent? 
Ha! Nee en ja. Nee, het is geen Weight Watchers of Atkins of Paleo of wat dan ook. Ik noem het zelf lachend “het gezond-verstand-dieet”. Iedereen weet wat hij of zij zou moeten eten. Iedereen weet wat gezond is en wat niet gezond is (dat hoop ik toch alleszins). Dit is het eten dat mijn gezond verstand zegt dat ik mag en kan eten.

Heb je zelf nog vragen?

Laat ze gerust achter en dan zie ik of er nog iets interessants tussen zit om een andere keer te beantwoorden. Je kan ze anoniem stellen via het onderstaande formuliertje of je kan gewoon je vraag achterlaten in de reacties.
[contact-form][contact-field label=’Jouw vraag’ type=’textarea’ required=’1’/][/contact-form]